55-36538-silent-1472075263

Πως να χασεις το μυαλο σου αν δεν πρεπει να μιλησεις για 7 μερες

Σε μια εποχή που σκεφτόμαστε και μιλάμε πολύ, που επεξεργαζόμαστε πλήθος πληροφοριών και συζητάμε την άποψη μας ελεύθερα, εγώ έπρεπε να μείνω άφωνη για 7 μέρες. Προφανώς ο ωρλ πριν συμφωνήσουμε να μου αφαιρέσει τις αμυγδαλές δεν είχε περάσει χρόνο με τον εγκέφαλο μου και καθημερινότητα μου. 

Για να ξέρεις, πλέον είσαι ανίκανος να μιλήσεις, ούτε καν να ψιθυρίσεις. Δεν μπορείς να απαντήσεις στα τηλέφωνα, δεν μπορείς να ζητήσεις κάτι από κάποιον που είναι στην κουζίνα, δεν μπορείς να πας στο περίπτερο χωρίς χαρτί και στυλό. Δεν μπορείς να επικοινωνείς προφορικά και σου μένει ο γραπτός λόγος. Και δεν είναι επιλογή, τύπου ”δεν μ αρέσουν τα μούτρα σας, δεν σας μιλάω”. Δεν μπορείς. Πολύ δύσκολο. Γιατί κάποιες στιγμές κουράζεσαι να τα γράφεις όλα και θες την φωνή σου πίσω μαζί με την αμεσότητα του να πεις κάτι κατάμουτρα στον άλλον.

Την τρίτη νύχτα αφωνίας ξύπνησα με τρομερό πόνο στον αυχένα μου και σηκώθηκα να πάρω ένα παυσίπονο. Η μαμά μου είχε μετακομίσει αυτές τις μέρες για να είναι μαζί μου και απλά άκουσε τα συρτάρια να ανοίγουν, ξεχασμένη ότι δεν μπορώ να μιλήσω μέσα στον ύπνο της φώναξε δύο φορές το όνομα μου αλλά απάντηση δεν πήρε. Όταν συναντηθήκαμε απότομα στον διάδρομο που οδηγεί στα υπνοδωμάτια, ακούστηκε μόνο η δική της κραυγή και το ποτήρι που μου έπεσε από τα χέρια.

Την τέταρτη μέρα και ενώ πίστευα πως όλα είναι πολύ καλύτερα με την φωνή μου και πως το μαρτύριο τελειώνει όπου να ναι, η φίλη μου η Ράνια πρότεινε να πάμε στην θάλασσα για το ρεπό της. Η Ράνια έχει 8 βαθμούς μυωπία. Η Ράνια μπήκε στην θάλασσα χωρίς τους φακούς της. Η ίδια Ράνια βγήκε από την θάλασσα φωνάζοντας και κουνώντας τα χέρια της πάνω κάτω για να καταλάβω ότι δεν με έβλεπε για να βγει και εγώ ανήμπορη να της φωνάξω. Σε εκείνη την παραλία δεν έχουμε ξαναπάει από τότε.

Πέντε μέρες αφωνίας μετά είχα αρχίσει να τα βρίσκω με τον εαυτό μου. Ήταν το μεσημέρι αυτής της πέμπτης μέρας που η μαμά μου αποφάσισε ότι πλέον είμαι σχεδόν καλά, δεν την χρειάζομαι και έφυγε. Έμεινα τρεις ώρες ξαπλωμένη στο πάτωμα να προσπαθώ να με εκπαιδεύσω πως να βάζω σε τάξη στις σκέψεις μου. Την έκτη μέρα άρχισα να πιστεύω ότι δεν θα ξαναμιλήσω ποτέ. Προσπαθούσα να θυμηθώ την ήχο της φωνής μου μέσα στο κεφάλι μου. Γκούγκλαρα για τυχόν περιπτώσεις που δεν ξαναβρήκαν την φωνή τους λόγω επιπλοκών, ανακάλυψα ένα ”ιατρικό” σαιτ με σπάνιες ασθένειες και ανακάλυψα ότι λίγο πολύ έπασχα από όλες. Έφταιγε ότι ήθελα απελπισμένα να μιλήσω ξανά. Και τότε έγινε ένα μικρό θαύμα.

Η σιωπή είναι χρυσός για αυτό πάψε λίγο να μιλάς

Συνειδητοποίησα ότι αυτές τις μέρες έδωσα χρόνο στους άλλους για να ακούσω τι έχουν να πουν, χωρίς να σκέφτομαι πως θα απαντήσω ή την δική μου ιστορία. Τόσο χαλαρωτικό. Δεν δουλεύει ο εγκέφαλός σου με χίλιες στροφές αλλά τα αυτιά σου. Και κάπως έτσι γίνεσαι λίγο καλύτερος φίλος. Κατάλαβα επίσης κάτι που είχα ξεχάσει: Όταν δε θες να μιλήσεις απλά δε θα μιλήσεις. Και έτσι μπορείς να μοιραστείς με τους άλλους μόνο αυτά που θες πραγματικά να μοιραστείς. Και δεν χρειάζεται και να εξηγήσεις σε κανέναν.

Όλα αυτά τα αισιόδοξα μέχρι την έκτη μέρα που τόλμησα να πάω για έναν καφέ μόνη μου. Είχα εξοικειωθεί με την κίνηση που δείχνει τον λαιμό και ότι ”παιδιά εγώ έχω φαρυγγίτιδα θα σας τα πω όλα με παντομίμα”. Χάζεψα λίγο στο κινητό μου, ξεφύλλισα ένα περιοδικό, ήπια τον καφέ και άνοιξα το λάπτοπ να δουλέψω λίγο. Ένας έντονος πόνος στον κρόταφο μου έκαψε τα μάτια. Ο γνωστός διαξιφιστικός πόνος της ημικρανίας. Αυθόρμητα και ανήμπορη να ανοίξω εντελώς τα μάτια μου γύρισα στο διπλανό τραπέζι και άκουσα τον εαυτό μου να βγάζει ένα ήχο που θύμισε: μήπως έχετε ένα παυσίπονο; Δέκα λεπτά μετά την επίδραση της παρακεταμόλης ψύχραιμα κατάλαβα πως η δεύτερη, πρώτη μου λέξη σ αυτή τη ζωή είναι το παυσίπονο

Μίλησα διστακτικά για τις επόμενες 2 μέρες και για 1 μήνα δεν έβαλα γλώσσα, και μετά βρήκα πάλι τους κανονικούς μου ρυθμούς. Δεν θα αφαιρούσα ξανά τις αμυγδαλές μου αν ήξερα ότι θα έπρεπε να μη μιλάω για τόσες μέρες. Αλλά κάπως έπρεπε να μάθω και εγώ την αξία της σιωπής.

0 replies


Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *