#Trainstories: Κολληματα

Μπήκα βιαστικά στο σταθμό του μετρό και κατέβηκα τρέχοντας τα σκαλιά. Άκουσα το τρένο να φτάνει και έτρεξα γρήγορα να μπω στο βαγόνι πριν κλείσουν οι πόρτες. Κοίταξα το ρολόι μου, πάλι σχόλασα αργά και το μόνο που ήθελα ήταν να φτάσω σπίτι όσο το δυνατό πιο γρήγορα. Σε 5 λεπτά θα είμαι Μοναστηράκι, σκέφτηκα!

10003102_10152266576763917_1270358686_n (1)

Περνάνε 3 λεπτά αλλά το τρένο παραμένει ακίνητο στην αποβάθρα. “Την τύχη μου μέσα”, ακούω τον διπλανό μου να φωνάζει. “Γιατί κολλήσαμε;” με ρωτάει ένας άλλος. “Πού να ξέρω γιατί κολλήσαμε” του απαντάω.

Έχω πολλά νεύρα και η κατάσταση δε βοηθάει. Το τρένο δεν κουνιέται από τη θέση του και γω βυθίζομαι σε σκέψεις. Κολλήσαμε, κόλλημα, προσωπικά κολλήματα. Η σκέψη μου τρέχει μόνη της σε συνειρμούς. Πόσο κολλημένα πλάσματα είμαστε εμείς οι άνθρωποι! Επηρεασμένη και από κάτι πρόσφατες νυχτερινές συζητήσεις αρχίζω να παίζω με τις σκέψεις μου μπας και περάσει η ώρα γρηγορότερα.

Υπάρχουν αυτοί που δεν ντρέπονται να παραδεχτούν τα κολλήματα τους…

“Κόλλησα”, λέει ο μαθητής στο δάσκαλο που τον ρωτάει να πει απέξω το μάθημα. “Κόλλησα, βοήθησέ με να λύσω την εξίσωση”, λέει η μαθήτρια στη διπλανή της. “Καλά ε, έχω φάει τρελό κόλλημα με το Νίκο”, παραδέχεται η πιτσιρίκα. “Έχω κολλήσει άσχημα με το Need for Speed”,λέει ο Κώστας στον κολλητό του. ”Ένα κόλλημα έχω και γω, του λέω να μην περπατάει μέχρι να στεγνώσει το πάτωμα, τόσο δύσκολο είναι να το καταλάβει;” λέει η μια φίλη στην άλλη. ” Μου έχει κολλήσει αυτό το τραγούδι από το πρωί και δεν ξέρω πως να ξεκολλήσω”.

Υπάρχουν και αυτοί που… κολλάνε να τα παραδεχτούν…

Αυτός που κολλάει να πάρει τηλέφωνο  για να μη βγει “από κάτω”. Αυτός που έχει κόλλημα να κοιμάται πάντα μόνος του και εκείνος που ενώ περνάει καλά με ένα άτομο κολλάει να του προτείνει να περάσει τη νύχτα μαζί του γιατί φοβάται μην “κολλήσει” στη συνέχεια. Υπάρχει εκείνη που κολλάει να μιλήσει στους δικούς της για κάτι που την προβληματίζει και εκείνος που κολλάει μάταια σε μια κατάσταση που τον κρατάει πίσω. Εκείνη που κολλάει να ζητήσει αύξηση και εκείνος που κολλάει να πει στο αφεντικό του πως θέλει να δηλώσει παραίτηση.

Και κάπου εκεί, πάνω στο παραλήρημα του κολλήματος, το τρένο αποφασίζει να ξεκολλήσει αλλά είναι πολύ αργά, εγώ έχω πλέον κολλήσει για τα καλά και έχω απορροφηθεί στις σκέψεις μου …

Τι περίεργα πλάσματα που είμαστε εμείς οι άνθρωποι

Η Μαρία ή αλλιώς Μαίρη για τους συγγενείς και Mapi για τους φίλους εξ Ιταλίας, γεννήθηκε στην Αθήνα από μαμά Καλαματιανή και μπαμπά Κωνσταντινουπολίτη. Από μικρή της άρεσε το μπλα μπλα και όταν κατάλαβε πως οι γύρω της βαριόντουσαν να την ακούνε, ξεκίνησε να γράφει και να τα λέει στον εαυτό της. Σπούδασε Δημοσιογραφία στο Πάντειο και στη συνέχεια έκανε Μεταπτυχιακό στα Digital Media και την Επικοινωνία στο Μιλάνο. Την αρρώστια του ταξιδιού την κόλλησε μετά από την εξάμηνη παραμονή της στην Ισπανία (βλέπε Erasmus), η οποία στη συνέχεια την οδήγησε στην Ιταλία όπου και έζησε εκεί για 3 χρόνια. Τον τελευταίο χρόνο βρίσκεται στην Αθήνα. Μόνιμα; Η λέξη αυτή δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό της. Τα 3 αντικείμενα που δεν αποχωρίζεται ποτέ: η ροζ βαλίτσα της, το κινητό και το σημειωματάριό της.

2 Comments

  • Reply March 21, 2014

    Dimitrakopoulou Polina

    απολαυστικο…ειλικρινες…τοσο απλο κ τοσο συνθετο μαζι…
    το περιεγραψες οπως ειναι κ οπως του αξιζει!!!

    • Reply April 2, 2014

      Maria Kofou

      Πωλίνα σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια! :)

Leave a Reply

Solve : *
13 × 20 =