Oscars: Οι ταινίες όπως τις είδαμε εμείς

Αναμένοντας την 90η Τελετή Απονομής των Βραβείων Oscar και αφού η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου ανακοίνωσε τις υποψηφιότητες, το team του Savoir Ville και αλλά και οι κινηματογραφόφιλοι φίλοι του αποφάσισαν να μιλήσουν για τις υποψήφιες ταινίες όπως ακριβώς τις είδαν. Χωρίς φόβο και πάθος.

Δουνκέρκη

courrierinternational.com

courrierinternational.com

«Μια ταινία που δε μοιάζει με τις άλλες» μου είπε ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος στο γραφείο όταν τον ρώτησα για την «Δουνκέρκη» και κάπως έτσι ψήθηκα για να πατήσω το buy για δύο on line εισιτήρια. Και τελικά αυτό που είδα μου άρεσε πολύ. Υπερβολικά πολύ δηλαδή. Πολεμικό έπος χωρίς να περιλαμβάνει αμιγώς σκηνές πολέμου, love movie χωρίς να κορυφώνεται ένας μεγάλος έρωτας. Μια ταινία χωρίς κεντρικό ήρωα και πολλούς διαλόγους, που ξετυλίγει το ταξίδι για την επιβίωση 400.000 ανθρώπων κυριευμένων από φόβο και αγωνία. Και σου τη μεταφέρουν κι εσένα. Ο κόμπος στο στομάχι σου είναι δεδομένος. Ο Christopher Nolan για άλλη μια φορά αποδεικνύει το εξαιρετικό του ταλέντο στην απόδοση της ατμόσφαιρας. Είσαι κι εσύ εκεί, το ζεις, ακούς τους πυροβολισμούς. Τι ακούς δηλαδή, παίρνεις κι εσύ ο ίδιος το ντουφέκι για να τους βοηθήσεις. Δεν μπορώ να παραλείψω την επιλογή του cast, η οποία είναι σατανική, αφού βλέπουμε μεγάλα ονόματα του Hollywood σε ρόλους κλειδιά να πλαισιώνουν νεαρούς ηθοποιούς, που κρατούν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ψέματα δεν θα σου πω, καθόλου άδικες οι 8 υποψηφιότητες για τα φετινά Oscar. Christopher Nolan μόλις κέρδισες μια θέση στην καρδιά μου δίπλα στον Tarantino και τον Tim Burton. Για διαφορετικούς λόγους.

Oδυσσέας Μητσόπουλος, Δημοσιογράφος - Digital Marketing Expert
 

Call me by your name

913

Το Call Me By Your Name είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς και αξίζει όλα τα Oscar για τα οποία είναι προτεινόμενο. Ένας έφηβος, σοφιστικέ και λίγο άβολος, και ένας μεταπτυχιακός φοιτητής, έξυπνος & κούκλος, γνωρίζονται κάπου στη Βόρεια Ιταλία (όπως χαρακτηριστικά γράφει στην εισαγωγή της ταινίας) και περνάνε ένα μοναδικό καλοκαίρι. Η ταινία, αποτελεί μεταφορά του βιβλίου του, 89χρονου, James Ivory, η σκηνοθεσία είναι του Luca Guadagnino και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμηνεύουν οι εξαιρετικοί Timothée Chalamet και Armie Hammer - ο πρώτος είναι η ανακάλυψη της χρονιάς αφού παίζει και στο, επίσης ωραίο, Lady Bird. Η τοποθεσία που θυμίζει καρτ ποστάλ, η σκηνοθετική ματιά που εστιάζει σε λεπτομέρειες, όπως το ρολόι του Elio, οι ερμηνείες των ηθοποιών και τα μαγικά τραγούδια, του σπουδαίου Sufjan Stevens, δημιουργούν την πιο ρομαντική gay ταινία των τελευταίων χρόνων (αν και έπεσε κράξιμο πως δεν είναι αρκετά gay). To Call Me By Your Name, είναι σπουδαίο γιατί παρουσιάζει τον έρωτα όπως πρέπει να είναι. Ένα μεγάλο, φωτεινό, καλοκαίρι, γεμάτο χάδια, γέλιο, σεξ, παιχνίδι και αληθινή αγάπη. Το καλύτερο, δε, είναι πως το sequel έρχεται.

Παναγιώτης Ντάικος, Content & Social Media Manager
 

Molly's Game

myajc.com

myajc.com

Η πραγματική ιστορία της όμορφης Molly, κόρης του πανεπιστημιακού καθηγητή ψυχολογίας και αδελφή ενός Ολυμπιονίκη που απέτυχε να γίνει παγκοσμίου επιπέδου σκιέρ αλλά δεν μπορούσε να δεχτεί να αποτύχει στη ζωή. Έξυπνη, μορφωμένη, γοητευτική και φιλόδοξη, πιάνει δουλειά ως βοηθός ενός διοργανωτή παιχνιδιών πόκερ και πολύ γρήγορα καταφέρνει να τον εκτοπίσει, κάνοντας το παιχνίδι δικό της. Αστέρες του Hollywood, παιδιά θαύματα, επιχειρηματίες και εκπρόσωποι της μαφίας, γίνονται όλοι μέλη του παιχνιδιού της σε έναν ατελείωτο χορό εκατομμυρίων, ναρκωτικών, χλιδής και τζόγου. Η Τζέσικα­ Τσαστέιν υποδύεται άψογα τη μούσα ενός καταρρακωμένου success story που παλεύει περισσότερο με τις δικές της ανασφάλειες, παρά με τις κατηγορίες του FBI και την απειλή της φυλάκισης. Στα μείον της ταινίας, η υπερ-επεξηγηματική ματιά του σκηνοθέτη των επιτυχιών Άαρον Σόρκιν και το προβλέψιμο χολιγουντιανό τέλος που αυτοαναιρεί το πραγματική πικρή γεύση της ιστορίας.

Ελπίδα Ρίζου, Managing Editor @ Savoir Ville
 

Three Billboards Outside Ebbing Missouri

zetatijuana.com

zetatijuana.com

Το Three Billboards outside Ebbing Missouri, είναι μια ταινία που μιλάει για τον θυμό, με σκληρό σενάριο, φυσικούς διαλόγους και μαύρο χιούμορ. Ισορροπεί ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα, και κατηγορήθηκε για ρατσισμό και για αναπαραγωγή στερεοτύπων. Οι χαρακτήρες είναι πολύπλοκοι ενώ κάθε σκηνή προκαλεί τον θεατή να "πάρει θέση" στα ηθικά διλήμματα που προκύπτουν. Σε όλη την ταινία, καλλιεργείται ένα κλίμα εξιλέωσης και συγχώρεσης. Θα σας θυμίσει Φάργκο (τι; δεν βλεπετε Φάργκο;;!) και θα σας μεταφέρει στον μικρόκοσμο της Αμερικανικής επαρχίας του -σκληρού- Νότου. Πολλοί το βρήκαν προσβλητικό και ενώ αρχικά φαινόταν φαβορί στην κούρσα των Όσκαρ, τώρα χάνει πόντους.

Ιφιγένεια Κωνσταντινίδου, Social Media Marketing Consultant @ Thessaloniki International Film Festival
 

Logan

variety.com

variety.com

Στην αρχή σκεφτόμουν να γράψω πως «και οι υπερήρωες έχουν δικαίωμα στην υποψηφιότητα για Όσκαρ». Μετά άλλαξα γνώμη και κατέληξα πως το «Logan» πιθανόν να είναι υποψήφια ταινία για το Όσκαρ διασκευασμένου -ή μήπως μεταλλαγμένου;- σεναρίου επειδή ξεφεύγει από τα στενά κλισέ των ταινιών με ήρωες-υπερήρωες και επικεντρώνεται ακριβώς σε αυτό. Στην ψυχή που κρύβει ο υπερήρωας. Όσο μεταλλαγμένος και να είναι. Όποιος περιμένει να δει ένα «μπλοκμπαστερ» με τον Γούλβεριν να πολεμάει μανιασμένα-ίσως και αδικαιολόγητα-και να ξεσκίζει σάρκες, δρόμους και τοίχους γιατί «έτσι», να μην το δει. Όποιος θέλει να το δει να περιμένει πως θα δει τον «Logan», τον μισάνθρωπο Γούλβεριν να αρνείται την αυτοΐαση, να ξεσκίζει τα συναισθήματα που μπορούν να του προκαλέσουν οι άλλοι άνθρωποι με την απώλεια τους, την παρουσία, την έλευση τους μέχρι που τελικά να τα αποδέχεται και να απορεί με και για αυτά. Παραπάνω δεν θα πω. Θα γίνει spoilerιά. Θα πω μόνο πως για την ατάκα του «Logan»: «στην πραγματική ζωή πεθαίνει κόσμος και δεν εμφανίζεται κανένας μαλάκας με κολάν», η ακαδημία ίσως να δώσει ένα marvel-ous Όσκαρ στον μοναδικό υπερήρωα της Marvel που απέδειξε πως όσο μεταλλαγμένος και να είναι δεν παύει να είναι άνθρωπος. Και αυτό δεν είναι διασκευή.

Ισμήνη Βιλλιώτη, Editor @ Savoir Ville
 

Loveless

movies.ie

movies.ie

Αυτή η ταινία είναι σίγουρα η πιο ψυχρή ματιά στις ανθρώπινες σχέσεις και τη συμβίωση. Ένα δράμα που έμμεσα καταδικάζει μια κοινωνία διαβρωμένη, η οποία μέσα της φιλοξενεί τους πληγωμένους μας ήρωες. Ο Μπόρις και η Ζένια είναι ένα μοντέρνο ζευγάρι που αποτυγχάνει παταγωδώς να κάνει μια καινούργια αρχή, με ένα παιδί κάπου ενδιάμεσα να ουρλιάζει καθώς έχει στραγγίξει όλη του την αγάπη σε δύο ανίκανους γονείς. Αυτή η παγωμένη ατμόσφαιρα σε όλη την διάρκεια της ταινίας σε κάνει να καταλάβεις το μεγάλο αδιέξοδο της σχέσης σε όλα τα επίπεδα, με μεγάλη ειλικρίνεια. Το προσωπικό δράμα της οικογένειας μετατρέπεται σε «συλλογικό» και όλοι ξαφνικά αναζητούν ένα παιδί που χάθηκε. Η υποκριτική ικανότητα των ηθοποιών σε κάνει να ανατριχιάζεις και παράλληλα να μισείς τα ανεξέλεγκτα πάθη τους. Η ταινία αλληγορική μέχρι το κόκκαλο προτάσσει την εξαφάνιση του παιδιού για να καταφέρει να σου περάσει το γεγονός της εξαφάνισης μιας ολόκληρης χώρας, με τους χαρακτήρες να λειτουργούν ως τα μεγαλύτερα σύμβολα. Ένα σπαρακτικό αστυνομικό θρίλερ που πάνω από όλα τα υπόλοιπα προσπαθεί να σου φωνάξει πως έχεις ξεχάσει να αγαπάς φίλε μου και έχεις γίνει κυνικός. Μια κοινωνία σε σήψη και οι άνθρωποι να παλεύουν «χωρίς αγάπη», όλα αυτά μέσα από τη φοβερή κινηματογραφική ματιά του σκηνοθέτη Αντρέι Ζβιάνγκιντσεφ.

Σοφία Ρίζου, Editor @ Savoir Ville
 

The Post

cnn.com

cnn.com

Ακούς τα ονόματα Meryl Streep, Tom Hanks και Steven Spielberg. Όλοι μαζί σε μια ταινία. Είναι δυνατό να μη σου αρέσει; Για πολλούς οι προσδοκίες ήταν μεγαλύτερες απ’ ότι το αποτέλεσμα, για εμένα όμως ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα. Μια ταινία πιο επίκαιρη από ποτέ, σ’ έναν κόσμο που ο πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump έχει κηρύξει τον δικό του πόλεμο εναντίων των #FakeNews. Η ταινία θίγει θέματα ελευθερίας του τύπου και εξετάζει την αποκάλυψη των Pentagon Papers, ενός σκανδάλου που ταρακούνησε την Αμερική του ’70. Η Meryl Streep είναι η ιδιοκτήτρια της Washington Post και δίνει τη δική της μάχη για το αν πρέπει ή όχι να δημοσιεύσει τα συγκεκριμένα αρχεία. Σ’ έναν ανδροκρατούμενο χώρο καλείται μέσα από μια θέση εξουσίας να εκφράσει τη δική της γνώμη. Και σ’ αυτό το σημείο επιστρέφω στην επικαιρότητα της ταινίας και τον αριστουργηματικό τρόπο που ο Spielberg επέλεξε να φτιάξει αυτή τη ταινία, σε μια εποχή που οι γυναίκες εξακολουθούν να μιλάνε για τις δικές τους ιστορίες #metoo. Τέλος, η ταινία μου θύμισε σε αρκετά σημεία το «Spotlight», ενώ αν με ρωτάς αν προτιμώ την Streep από τον Hanks, θα σου πω ότι στη συγκεκριμένη ταινία ψηφίζω Hanks.

Χριστιάνα Νάσιου, Beauty Editor @Savoir Ville
 

Darkest Hour

moviemuser.co.uk

moviemuser.co.uk

Η ταινία “Η Πιο Σκοτεινή Ώρα” με τον Γκάρι Όλντμαν ως Ουίνστον Τσόρτσιλ αποτελεί υπόδειγμα πολυεπίπεδης κινηματογραφικής εμπειρίας.  Επιπροσθέτως στέκεται θαυμάσια και ως ιστορική καταγραφή αλλά και ως οδηγός για το πώς πρέπει η κινηματογραφική βιομηχανία να αντιμετωπίσει την επέλαση των binge-watching νέων TV (και streaming) serials. Ο Τζο Ράιτ προσπάθησε, και πέτυχε απόλυτα, να εξερευνήσει πλήρως όχι έναν, ούτε δύο, αλλά τουλάχιστον πέντε βασικούς χαρακτήρες και να τους δώσει τέτοια υπόσταση που μόνο με την χρονική άνεση ενός serial πολλών επεισοδίων θα μπορούσε να επιτύχει. Προφανώς ο Γκάρι Όλντμαν στέκεται πάνω από όλα και όλους, είχα πολύ καιρό να ενθουσιαστώ τόσο με μία ερμηνεία, είναι όμως και η ταινία αυτή καθ’ αυτή που ενθουσιάζει. Είναι κινηματογράφος όπως έχουμε συνηθίσει να ορίζουμε τον κινηματογράφο. Με τις αλήθειες του και με την αληθοφάνεια του. Με τις δραματικές του εξάρσεις, ειδική μνεία στη σκηνή που ο Όλντμαν / Τσόρτσιλ τοποθετεί τον εαυτό του στο επίκεντρο των πραγματικών ιστορικών γεγονότων χτυπώντας δυνατά στο πάτωμα μία καρέκλα συσκέψεων, αλλά και με το χιούμορ που έρχεται από το πουθενά για να ενισχύσει τον άνθρωπο, σύζυγο, παθιασμένο ηγέτη, Βρετανό πολίτη. Οι 6 υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ υπογραμμίζουν τη δυναμική της ταινίας – και χωρίς αυτές πάλι θα μιλάγαμε όμως για μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Άλλωστε “δεν διαπραγματεύεσαι με μία τίγρη όταν το κεφάλι σου είναι μέσα στο στόμα της”, και το δικό μου κεφάλι, το δικό μου μυαλό, είναι ακόμα στην ημέρα εκείνη που είδα την ταινία για πρώτη φορά. Και ας έχουν περάσει από τότε 20 ημέρες.

Ανδρέας Αλυσανδράτος,  Marketing Director Village Cinemas
 

Star Wars - The Last Jedi

applauss.com

applauss.com

Αερομαχίες, περιπέτειες σε εξωτικούς πλανήτες και θρυλικές μονομαχίες με φόντο το γαλαξία είναι μόνο λίγα από αυτά που μας προσέφερε το σίκουελ του Star Wars και όσοι είναι πιστοί φαν του franchise σίγουρα το απήλαυσαν. Δύο συγκλονιστικές ιστορίες: η περιπέτεια των επαναστατών και παράλληλα η επανεμφάνιση του Λουκ Σκάιγουοκερ με τη Ρέι στο πλευρό του ως μαθητευόμενη του, συνθέτουν ένα έπος το οποίο συνδυάζει την καινοτομία των CGI με την νοστλγία των φαν. Με κύρια γραμμή πορείας την αντίσταση σε μια απειλή -είτε είναι η Αυτοκρατορία, είτε η σκοτεινή πλευρά- το Star Wars έδωσε βάση στις λεπτομέρειες για αυτό μιλάμε άλλωστε και για μια καλοστημένη ταινία. Τα πρόσωπα οικεία και η συνταγή αλάνθαστη καθώς το κοινό δεν φοβήθηκε τα κλισέ και τα επικρότησε μάλιστα με το χειροκρότημα στην αίθουσα, το οποίο επαναλαμβανόταν συνεχώς. Παίζει υποδειγματικά με την ευαισθησία σου και -ναι ρε φίλε- είναι επικό με δόσεις σοβαρότητας αλλά και ελαφρότητας όπου χρειάζεται. Οι ήρωες βρίσκονται εκεί χωρίς να χάνονται μέσα στα μεγάλα μεγέθη του σύμπαντος, με εκπληκτική την ερμηνεία του Άνταμ Ντράιβερ στο ρόλο του «κακού» Κάιλο Ρέν. Πάνω σε αυτή την διαχρονική μουσική των ταινιών συμβαίνουν πολλά, ακόμα και ένα love story κάπου χωμένο, αλλά πάνω από όλα ολόκληρη η φιλοσοφία των Τζεντάι σε μια διαρκή πάλη, που γίνεται πρωτίστως μέσα μας.

Σοφία Ρίζου, Editor @ Savoir Ville
 

The Big Sick

indiewire.com

indiewire.com

H ταινία The big sick μεταφέρει μια μεγάλη αλήθεια: Πρέπει να λες συγνώμη. Έγκαιρα και νωρίς. Mια από τις πιο αυθεντικές ρομαντικές κωμωδίες των τελευταίων ετών που θα σε γοητεύσει ακόμα περισσότερο όταν μάθεις ότι πρόκειται για την αληθινή ιστορία του πρωταγωνιστή. Ένα αγόρι, ένα κορίτσι, ένα φλερτ, μια παρεξήγηση και ένα κώμα. Μια ιστορία που δε θα σου θυμίσει κάτι από όσα έχεις δει μέχρι τώρα. Το Notebook του 2017 είναι το The big sick, πολύ πιο σύγχρονο, πολύ πιο ειλικρινές, πολύ πιο αληθινό. Κι όσο θα βλέπεις σκηνές που θα μοιάζουν βγαλμένες από τη δική σου ζωή, τόσο θα ανατριχιάζεις στο πόσο κοντά είσαι πραγματικά στο να γίνει κάτι και να μην προλάβεις να πεις όσα θες. Και να κάνεις. Και επειδή είναι και κωμωδία μπορείς να εναλλάσσεις άφοβα τα συναισθήματα σου σ'αυτά τα 120 λεπτά με πραγματικά αστεία, με αληθινά έξυπνες και υπέροχες, ρεαλιστικές σκηνές. Α! Να μη ξεχάσω πως Zoe Kazan είναι η απόλυτη indie ηθοποιός των τελευταίων χρόνων, για μένα.

Γεωργία Κωτσιοπούλου, Founder/Editor In Chief @ Savoir Ville
 

Last men in Aleppo

c3c4921ee990268b5cba9c9af9809dc0-miracle-baby-syria

Η κάμερα ακολουθεί την ομάδα White Helmets, η οποία και έχει αναλάβει το ανθρωπιστικό έργο του απεγκλωβισμού των αμάχων από τα συντρίμμια μιας πόλης που ο εμφύλιος πόλεμος σχεδόν έχει αφανίσει. Δίνουν καθημερινό αγώνα -  αρνούμενοι να εγκαταλείψουν τον τόπο τους - δουλεύοντας πρακτικά με το θάνατο.  Σε κάνει σχεδόν να τρέμεις το πώς αυτοί οι άνθρωποι συνεχίζουν τις ζωές τους όσο πιο "κανονικά" τους επιτρέπεται, μέσα στα συντρίμμια, με την επαναλαμβανόμενη σκέψη της μετανάστευσης  αλλά και το πείσμα για παραμονή στην πόλη τους (όπως θέλουν να τη θυμούνται). Είναι συγκινητικό το γεγονός ότι ακόμη έχουν την ανάγκη να δημιουργήσουν. Από το μηδέν. Σου φέρνει έναν κόμπο στο λαιμό το πώς ο θάνατος προσβάλλει σιγά σιγά τις καθημερινές τους συνήθειες σαν αρρώστια, καθώς και ο φόβος, δοσμένος μέσα από την παιδική ματιά. "Πού είναι η ανθρωπότητα;" αναρωτιούνται αυτοί οι άνθρωποι με αφοπλιστική αμεσότητα πιστεύοντας ότι "όλος ο κόσμος είναι ενωμένος εναντίον τους". Πρόκειται για ένα από εκείνα τα ντοκιμαντέρ που δεν ξέρεις πώς ακριβώς θα συνεχίσεις τη ζωή σου μετά από αυτά. Αυτό είναι ένα ρίσκο που αξίζει να πάρεις.

Βάνα Κράβαρη, Editor In Chief Assistant @ Savoir Ville
 

I, Tonya

robbie-in-i-tonya

Μια ταινία αφιερωμένη στην πιο πεισματάρα και αντισυμβατική αθλήτρια των ΗΠΑ, την Tonya Harding. Μπορεί να μη μου αρέσουν οι ταινίες που έχουν βασιστεί σε κάποια βιογραφία, αλλά η συγκεκριμένη, με πρωταγωνίστρια την Margot Robbie, με κέρδισε. Και ο λόγος είναι κυρίως, ο τρόπος που επέλεξε η Robbie να υποδυθεί έναν αληθινό και ήδη διάσημο χαρακτήρα και να τον κάνει τελείως δικό της. To ίδιο εξαιρετική είναι και η ερμηνεία της Allison Janney, στον ρόλο μιας μητέρας αυταρχικής και διαρκώς προσβλητικής απέναντι στην Tonya, στην προσπάθεια της να την κάνει πρωταθλήτρια. Η ταινία έχει χαρακτηριστεί ως απολογία της Tonya Harding, μιας πρωταθλήτριας που όλοι είχαν στο μυαλό τους όχι για τις εξαιρετικές της ικανότητες στο καλλιτεχνικό πατινάζ, αλλά για το σκάνδαλο της επίθεσης κατά της συναθλήτριας της, Nancy Kerrigan, το 1994. Στο τέλος, η ταινία θα σε κάνει να αισθανθείς συμπάθεια και βαθιά κατανόηση για μια αθλήτρια που υπέφερε τον πόνο και την κακοποίηση σε ένα μεγάλο μέρος της ζωής της.

Χριστιάνα Νάσιου, Beauty Editor @Savoir Ville
 

Beauty and the Beast

talkfilmsociety.com

talkfilmsociety.com

Η live-action διασκευή της ομώνυμης ταινίας του 1991, κατάφερε να μας μεταφέρει για μια ακόμα φορά στον μαγικό κόσμο της Disney και σε μια εποχή που τα κινούμενα σχέδια είχαν λίγο περισσότερη χάρη. Δεν ξέρω πως η Disney καταφέρνει να εκμεταλλεύεται παλιές ιστορίες και να τις μετατρέπει σε κάτι σύγχρονο και διαχρονικό χωρίς παράλληλα να χάνουν την λάμψη τους. Η Emma Watson δίνει στην Belle την δυναμικότητα που της αξίζει σε μια εποχή που τα νεαρά κορίτσια το μόνο δικαίωμα που είχαν ήταν να παντρευτούν, χωρίς όμως να είναι στην κυριολεξία η πεντάμορφη που κάποιοι θα περίμεναν. Την ίδια συναισθηματική δύναμη σου μεταφέρουν και τα τραγούδια τα οποία έχουν κάτι από το κλασικό παραμύθι του '91 και από τη μιούζικαλ εκδοχή του Broadway. Την παράσταση φυσικά κλέβει το δίδυμο Ewan McGregor και Ian McKellen στους ρόλους του Lumiere και Cogsworth αντίστοιχα. Όσοι μεγάλωσαν με αυτή την ταινία θα νιώσουν σίγουρα συγκίνηση καθώς πολλές από τις αγαπημένες σκηνές ζωντανεύουν στην μεγάλη οθόνη ξανά. Μια ταινία που κρύβει μεγάλη δύναμη και παράλληλα προσπαθεί να περάσει σημαντικά μηνύματα όπως η διαφορετικότητα και το girl power στα πλαίσια ενός παραμυθιού για μικρούς και μεγάλους. Ένας φόρος τιμής στο τέρας που κρύβουμε όλοι μέσα μας κλειδωμένο, για το φαίνεσθαι και το είναι και πόσο μας επηρεάζει.

Σοφία Ρίζου, Editor @ Savoir Ville
 

Lady Bird

rollingstone.com

rollingstone.com

Η ιστορία ενηλικίωσης της Lady Bird, είναι η ιστορία ενός κοριτσιού που μεγαλώνει στο Σακραμέντο με όνειρο να ζήσει στη Νέα Υόρκη, κάνοντας όλα όσα θέλει. Η έφηβη ακόμα Christine απαρνείται το όνομα της, την πόλη της, την παιδική της φίλη, λέει ψέματα για το πατρικό της σπίτι, αντιδρά στη σχέση της με την μητέρα της. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας γυρίζεται με εικόνες από την καθημερινότητα του Σακραμέντο. Η ταινία ανοίγει και κλείνει με αναφορές στη θρησκεία με τον προβληματισμό της πρωταγωνίστριας γιατί οι άνθρωποι δέχονται να τους φωνάζουν με τα βαφτιστικά τους ονόματα ενώ τελικά αποφασίζουν να μη πιστεύουν στον θεό. Αν με ρωτάς αν μου άρεσε η ταινία της Greta Gerwig θα σου πω πως ναι, μου άρεσε. Δεν φτιάχνονται συχνά ταινίες που σου θυμίζουν πως είναι εκείνοι οι μήνες που από παιδί γίνεσαι μεγάλος ενώ πραγματικά είσαι ο ίδιος άνθρωπος. Είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα περίοδος της ζωής σου: τη μια μέρα τους μισείς όλους και όλα και μερικούς μήνες αφού έχεις ζήσει μακριά από την οικογένειά σου ανακαλύπτεις πως εκτιμάς όλα όσα έχουν κάνει για σένα και πόσο τους έχεις ανάγκη. Η πιο αγαπημένη μου σκηνή είναι αυτή που η Lady Bird τη μέρα των γενεθλίων της αγοράζει όλα όσα πλέον της επιτρέπονται: τσιγάρα, λοταρία και πορνοπεριοδικά.

Γεωργία Κωτσιοπούλου, Founder & Editor in Chief @ Savoir Ville
 

Get Out

rosetheatre.com

rosetheatre.com

Είχε καιρό να με κάνει ένα thriller να συμπαθήσω και να συμπονέσω με τόσο πάθος τον πρωταγωνιστή του, να γατζώσω με μανία τα νύχια μου στον καναπέ και να σοκαριστώ τόσο δραματικά με το ότι ένας χαρακτήρας που με γοήτευσε στην αρχή αποκαλύπτεται πως είναι μια  καλή απεικόνιση ενός ατόφιου evil. Και όλα αυτά εν απουσία μιας κλασικής σκηνοθετικής γραμμής θρίλερ και λόγω μιας ειλικρινούς, ανιδιοτελούς αγάπης προς τον ήρωα μας, τον Chris. Ο Jordan Pill κατάφερε να με κάνει να τον νιώσω κολλητό μου και να σκεφτώ λίγο πιο βαθιά. Με άμεσες και έμμεσες αναφορές σε ρατσιστικά κατάλοιπα και μια γροθιά στην ντεμέκ "τώρα είναι όλα εντάξει" αμερικανική πραγματικότητα. Ομολογεί πως δεν έχουμε ξεχάσει όλοι όσα έχουν συμβεί, δε γίναμε ξαφνικά όλοι οι Αμερικανοί - λευκοί και έγχρωμοι - μια αγκαλιά, υπάρχουν πίσω σκέψεις, υπάρχουν σύνδρομα ανωτερότητας ή κατωτερότητας. Ο σκηνοθέτης παίρνει με βία την απεικόνιση των φυλετικών διακρίσεων από τα χέρια του μέσου αμόρφωτου νοτιομερικανού και τη χαρίζει με τον τρόπο του  σε μια καινούρια τάξη. Μια ελίτ υψηλού μορφωτικού επιπέδου που "θα ψήφιζε τον Ομπάμα και τρίτη φορά". Η τελευταία σκηνή βάζει την ψυχή σου στη θέση της και σε γεμίζει με ένα αίσθημα ανησυχητικής ικανοποίησης - ο θάνατος σου η ζωή μου -αρχίζοντας να συνειδητοποιείς πόσες φορές κατά τη διάρκεια της ταινίας αναφώνησες "Τρέξε!" με τη μούρη κολλημένη στην οθόνη.

Βάνα Κράβαρη, Editor In Chief Assistant @ Savoir Ville
 

Blade Runner 2049

gallery-1506608887-blade-runner-2049-2

Βλέποντας το πρώτο Blade Runner του 1982 και έχοντας στο μυαλό μου την εποχή της κυκλοφορίας του μπορούσα να εκτιμήσω την πρωτοτυπία του και το πόσο πρωτοπόρα ήταν η ταινία για την εποχή της από όλες τις απόψεις, χωρίς απαραίτητα να ήταν της αρεσκείας μου. Ακριβώς το ίδιο θα μπορούσα να πω και για το σίκουελ Blade Runner 2049 – εάν είχε βγει στους κινηματογράφους την εποχή εκείνη. Ασφαλώς η ιδιαίτερη αισθητική του δεν μου πέρασε απαρατήρητη – τα τοπία ενός δυστοπικού μέλλοντος, παρουσιασμένα μέσα από πλάνα με εξαιρετική φωτογραφία και ντυμένα με την κατάλληλη μουσική, του αγαπημένου μου Hans Zimmer, είναι σίγουρα το πιο δυνατό χαρτί της ταινίας. Αυτά, σε συνδυασμό με μία αρκετά καλή σκηνοθεσία (αν και προσωπικά περίμενα κάτι κλάσεις ανώτερο από τον σκηνοθέτη του εκπληκτικού Arrival) δίνουν ένα οπτικά άρτιο αποτέλεσμα. Για εμένα όμως αυτό δεν ήταν αρκετό για να μου κρατήσει το ενδιαφέρον για 2 ώρες και 43 λεπτά: Ένα χιλιοειδωμένο σενάριο, σκηνές αχρείαστης βίας και ένας πρωταγωνιστής που κατά τη γνώμη μου (συγγνώμη στους φανς του Ράιαν) δεν έχει αρκετό ενδιαφέρον ως ηθοποιός για μία ταινία η οποία ήταν επί το πλείστον βασισμένη στον χαρακτήρα του.

Χάρης Καρακωνσταντάκης, Actuarial Analyst
 

Coco

blacknerdproblems.com

blacknerdproblems.com

Υποψήφια στην κατηγορία για το καλύτερο τραγούδι και την καλύτερη ταινία κινούμενων σχεδίων, η ταινία Coco αναμένεται ή τουλάχιστον ελπίζω να κερδίσει και τα δύο βραβεία. Εάν σου αρέσουν τα animation, τότε πρέπει οπωσδήποτε να δεις το συγκεκριμένο. Ενδέχεται να κλάψεις, να γελάσεις, ίσως και να ταυτιστείς με κάποιον ήρωα. Αυτό δεν είναι και το ζητούμενο σε μια ταινία της Pixar; Το animation θα σου δείξει λίγο από τον πολιτισμό των Μεξικάνων και της μοναδικής τους παράδοσης να γιορτάζουν και να θυμούνται όσους έχουν χάσει  στη Día de los Muertos, την Ημέρα των Νεκρών. Η γιαγιά του μικρού Miguel, Coco, με τις βαθιές ρυτίδες και τις πλεξούδες της, μου θύμισε τη δική μου γιαγιά, ενώ το γεμάτο σπίτι με hermanos, tias, tios και primos μου θύμισε πόσο σημαντικό είναι να είσαι κοντά στην οικογένεια σου και τους ανθρώπους που αγαπάς.

Χριστιάνα Νάσιου, Beauty Editor @Savoir Ville
0 replies

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.