Welcome to Greece

Αυτό το άρθρο δεν έχει την χρηματοδότηση του ΕΟΤ και μην περιμένετε να διαβάσετε για καλοκάγαθους νησιώτες ψαράδες που προσφέρουν κακαβιά στους περαστικούς τουρίστες χορεύοντας χασαποσέρβικο. Αυτό το άρθρο περιγράφει την Ελλάδα ως έχει. Ή τουλάχιστον αυτό θα προσπαθήσει.

f43f1c5b67eb99e683887aa94a3230f6

Θα γινόμουν γραφική αν καθόμουν να μιλήσω για τα φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας στη χώρα μας. Όταν υπάρχει ακροδεξιό κόμμα στη Βουλή, ξέρεις πως πια ο ρατσισμός θεωρείται άποψη, πολιτική ιδεολογία, όχι βία. Ακούμε κάθε μέρα για περιστατικά βίας στις ειδήσεις ή γινόμαστε παρατηρητές υβριστικών επιθέσεων προς αλλοδαπούς στο μετρό. Έχουμε πια συνηθίσει.

Δεν είναι πως σε προηγούμενα χρόνια, πριν την είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή, οι Έλληνες σιχαινόμασταν τον ρατσισμό. Ήμασταν ξενοφοβικοί και ξενομανείς ταυτόχρονα. Αγαπούσαμε τους ξένους, αρκεί να ήταν πελάτες μας και όχι υπάλληλοί μας.

Θυμάμαι πολύ καλά πως στο σχολείο ορισμένα παιδιά ντρέπονταν να παραδεχτούν πως είναι από την Αλβανία και άλλαζαν τα ονόματά τους. Ο όρος αλβανός είχε μεταμορφωθεί σε βρισιά στα στόματα μερικών αγοριών. Τότε όμως η χώρα μας δεν είχε την πολυπολιτισμικότητα που έχει σήμερα και η ξενοφοβία δεν είχε από πού να πιαστεί για να εκδηλωθεί.

Ναι, ο Έλληνας χρόνια τώρα δεν θέλει το «ξένο». Αλλιώς γιατί να εξυψώσει ένα κόμμα που θεωρούσε μέχρι τώρα γραφικό, όταν του είπαν ότι ο κίνδυνος είναι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες. Το μόνο «ξένο» που δέχεται είναι αυτό με τα ξανθά μαλλιά και το καλό πορτοφόλι.

Γι’ αυτό θα ανοίξει το μαγαζί του, θα ετοιμάσει το καλύτερο τραπέζι με θέα την θάλασσα, θα σερβίρει το σάπιο κρέας που περίσσεψε με μπόλικο τζατζίκι, για να σκεπάσει τη γεύση, και στο τέλος θα κλέψει στα ρέστα. Γι’ αυτό το «ξένο» θα πει και δυο τρία ξεπερασμένα ανέκδοτα, θα ρίξει και μια ζεμπεκιά, θα δείξει το greek hospitality και το greek καμάκι. Και θα περάσουν όλοι ένα υπέροχο summer in Greece, στη χώρα που όλοι αγαπάνε τους ξένους!

 

Από μικρή μου άρεσε να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου, να ακούω τις συζητήσεις των περαστικών και να σκαλίζω πράγματα που δεν έπρεπε να σκαλίζω. Κι αν τότε ήθελα να γίνω ντέντεκτιβ, τελικά έγινα δημοσιογράφος. Αγαπώ τα ταξίδια, τις παραστατικές τέχνες, το σχέδιο και τη μόδα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα όμως θεωρώ τη Βουδαπέστη, την πόλη όπου έζησα για ένα μικρό διάστημα, κάτι σαν δεύτερο σπίτι μου. Και τέλος, σαν παιδί Παντείου κι εγώ, ταυτίζομαι με τη φράση «πρώτα σου φεύγει το χούι και μετά η Πάντειος».

Be first to comment

Solve : *
34 ⁄ 17 =