Trainstories: Το λαθος τρενο

972911_10152374559808917_743811698_n

Πόσες φορές σου έχει τύχει να βρίσκεσαι στο σταθμό των τρένων και να ψάχνεις αγχωμένα αν είσαι στη σωστή αποβάθρα, αν πας προς τη σωστή κατεύθυνση ή τέλος πάντων αν έχεις μπει στο σωστό τρένο; Πόσες φορές έχεις κοιτάξει τον πίνακα των αναχωρήσεων ή το ταμπλό με τις στάσεις του μετρό για να σιγουρευτείς πως δεν έχεις κάνει κάποιο λάθος;

Εγώ πάντως την έχω πατήσει πάρα πολλές φορές! Τόσες που έχει καταντήσει πλέον γελοίο. Τόσες που σκέφτομαι να δημιουργήσω ένα #hashtag, μη σου πω και κίνημα, για όλους εμάς που μπαίνουμε σε λάθος τρένα, τη λάθος στιγμή και για λάθος λόγους.

Τι εννοείς πώς μάλλον δε μιλάμε πλέον για τρένα αλλά για ανθρώπους; Καλά καλά, μη βαράς ντε! Ναι, για ανθρώπους μιλάω και είπα να σου τη φέρω πλαγίως και διακριτικώς.

Τελευταία που λες έχω προβληματιστεί πολύ για το πόσο συχνά πέφτω πάνω σε λάθος ανθρώπους. Σε ανθρώπους που εκείνη τη στιγμή περνάνε από μπροστά μου μοιάζοντας ιδανικοί και γω πέφτω με τα μούτρα, όπως οι επιβάτες που ακούνε το τρένο να πλησιάζει και κατεβαίνουν κουτρουβαλώντας τις σκάλες για να προλάβουν την ανοιχτή πόρτα του βαγονιού και εκεί που έχουν μπει μέσα και χαμογελούν ικανοποιημένοι, συνειδητοποιούν πως μπήκαν στο λάθος τρένο.

Και εντάξει, πες πως κάποιοι το καταλαβαίνουν εγκαίρως και προλαβαίνουν να βγουν από το βαγόνι πριν κλείσουν οι πόρτες ενώ άλλοι αν και καθυστερούν να το πάρουν είδηση προλαβαίνουν να κατεβούν στην επόμενη ακριβώς στάση και να αλλάξουν τρένο και κατεύθυνση. Τι γίνεται όμως με όλους εμάς που αργά ή γρήγορα συνειδητοποιούμε το λάθος αλλά ντρεπόμαστε, βαριόμαστε, φοβόμαστε να κατεβούμε; Ή ακόμα πιο απλά, επιλέγουμε να ακολουθήσουμε τη συγκεκριμένη διαδρομή για να δούμε που θα μας πάει;

Συνήθως, το λάθος τρένο δε θα μας πάει πολύ μακριά και σίγουρα δε θα μας οδηγήσει εκεί που θέλουμε να πάμε εξ αρχής, αλλά τις περισσότερες φορές θα μας κάνει να δούμε πράγματα  που δε θα βλέπαμε σε άλλη περίπτωση και θα μας φέρει σε επαφή με άλλους κόσμους των οποίων την ύπαρξη αγνοούσαμε μέχρι εχθές.

Βέβαια, υπάρχει πάντα και μια μικρή αλλά σημαντική πιθανότητα. Το λάθος τρένο να μας μεταφέρει στο σωστό σημείο. Οι λάθος άνθρωποι  να μας γνωρίσουν τους σωστούς και η λάθος διαδρομή να ήταν λάθος γιατί απλά δεν είχες μπει στο σωστό βαγόνι με τη σωστή παρέα.

Δε θα σε κουράσω άλλο, πρέπει να τρέξω να προλάβω το μετρό και αν και αυτή τη φορά κάνω λάθος τη διαδρομή, με παίρνει να αλλάξω κατεύθυνση, άλλωστε έχω ακόμα πολύ χρόνο στη διάθεσή μου μέχρι να λήξει το εισιτήριο.

Η Μαρία ή αλλιώς Μαίρη για τους συγγενείς και Mapi για τους φίλους εξ Ιταλίας, γεννήθηκε στην Αθήνα από μαμά Καλαματιανή και μπαμπά Κωνσταντινουπολίτη. Από μικρή της άρεσε το μπλα μπλα και όταν κατάλαβε πως οι γύρω της βαριόντουσαν να την ακούνε, ξεκίνησε να γράφει και να τα λέει στον εαυτό της. Σπούδασε Δημοσιογραφία στο Πάντειο και στη συνέχεια έκανε Μεταπτυχιακό στα Digital Media και την Επικοινωνία στο Μιλάνο. Την αρρώστια του ταξιδιού την κόλλησε μετά από την εξάμηνη παραμονή της στην Ισπανία (βλέπε Erasmus), η οποία στη συνέχεια την οδήγησε στην Ιταλία όπου και έζησε εκεί για 3 χρόνια. Τον τελευταίο χρόνο βρίσκεται στην Αθήνα. Μόνιμα; Η λέξη αυτή δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό της. Τα 3 αντικείμενα που δεν αποχωρίζεται ποτέ: η ροζ βαλίτσα της, το κινητό και το σημειωματάριό της.

Be first to comment

Solve : *
20 + 20 =