#Trainstories: Με την βαλιτσα στο χερι

Να τα να τα, ξεκίνησαν να εμφανίζονται δειλά δειλά τα πρώτα κοντομάνικα μπλουζάκια, οι μπαρετούλες με το καλτσάκι στο χρώμα του δέρματος (please don’t), τα ανοιχτόχρωμα μανό στα νύχια και φυσικά οι βαλίτσες.

Με τη βαλίτσα στο χέρι

Ναι ναι, οι βαλίτσες τις Παρασκευές. Τι, δεν το έχεις πάρει είδηση; Εγώ το ονομάζω «οι μετανάστευση του Σαββατοκύριακου» και ξεκινάει πάντα λίγο μετά την 25η Μαρτίου. Την πρώτη Παρασκευή του Απρίλη οι πρώτοι «μετανάστες» φτιάχνουν βαλιτσούλα, φοράνε χαμόγελο τύπου «εγώ φεύγω και εσείς καθίστε πήξτε στην Αθήνα» και μετά τη δουλειά ή το μάθημα φεύγουν… γι’ άλλες πολιτείες.

Είναι γεγονός σου λέω! Λογικά αν δε χρησιμοποιείς ΜΜΜ δεν θα το έχεις πάρει χαμπάρι αλλά ισχύει! Εδώ και 2 εβδομάδες τα πρωινά της Παρασκευής τα τρένα και τα μετρό γεμίζουν από κόσμο που κρατάει βαλίτσες με σκοπό να την κάνει το σουκου. Για κάπου κοντά ή μακριά, δεν έχει σημασία το που, αλλά η χαρά του να φτιάχνεις τη βαλίτσα και να εγκαταλείπεις έστω και για λίγο την καθημερινότητα και το τσιμέντο της πόλης για κάτι διαφορετικό πιο πράσινο ή πιο γαλάζιο.

Προσπαθώ να μαντέψω που μπορεί να πηγαίνουν. Η πιτσιρικαρία είναι σίγουρα φοιτητές οι οποίοι γυρίζουν στο πατρικό τους για διήμερο ή ετοιμάζονται για κάποιο νησάκι με τις φοιτητικές οργανώσεις της σχολής. Μετά, είναι οι κουστουμαρισμένοι με τη γκρι ή μαύρη βαλίτσα την οποία κουβαλάνε στο γραφείο με σκοπό να φύγουν για αεροδρόμιο κατευθείαν μετά τη δουλειά. Είναι και εκείνες οι βαλίτσες από πλαστικό, γεμάτες μυρωδιές από μαμαδίστικα εδέσματα. Ε  ναι, αυτές τις κουβαλάνε μανούλες που πάνε στα κτελ για να επισκεφτούν τα παιδιά τους που σπουδάζουν σε κάποιο πανεπιστήμιο της Ελλάδας μακριά από την πρωτεύουσα. Δε μπορώ βέβαια να αφήσω απέξω τη βαλίτσα του τουρίστα, αυτή με το άσπρο – πράσινο χαρτάκι που γράφει ΑΤΗ και ξέρεις ότι μόλις προσγειώθηκε στην πόλη έτοιμος να φορέσει τα άνετα σανδάλια του και να εξερευνήσει την Αθήνα.

Είναι και εκείνες οι βαλίτσες που γεμίζουν βιαστικά με 5 ρούχα και παίρνουν το μετρό για αεροδρόμιο με σκοπό να πάνε σε ένα προορισμό που επιλέχτηκε τυχαία απλά και μόνο επειδή τα εισιτήρια κόστιζαν ελάχιστα. Έτσι απλά, γιατί μπήκε ο Απρίλης, γιατί μεγάλωσαν οι μέρες, γιατί έφτιαξε η διάθεση, γιατί πλέον τα αεροπορικά εισιτήρια κοστίζουν πολύ λιγότερο.

See you next week 😉

Η Μαρία ή αλλιώς Μαίρη για τους συγγενείς και Mapi για τους φίλους εξ Ιταλίας, γεννήθηκε στην Αθήνα από μαμά Καλαματιανή και μπαμπά Κωνσταντινουπολίτη. Από μικρή της άρεσε το μπλα μπλα και όταν κατάλαβε πως οι γύρω της βαριόντουσαν να την ακούνε, ξεκίνησε να γράφει και να τα λέει στον εαυτό της. Σπούδασε Δημοσιογραφία στο Πάντειο και στη συνέχεια έκανε Μεταπτυχιακό στα Digital Media και την Επικοινωνία στο Μιλάνο. Την αρρώστια του ταξιδιού την κόλλησε μετά από την εξάμηνη παραμονή της στην Ισπανία (βλέπε Erasmus), η οποία στη συνέχεια την οδήγησε στην Ιταλία όπου και έζησε εκεί για 3 χρόνια. Τον τελευταίο χρόνο βρίσκεται στην Αθήνα. Μόνιμα; Η λέξη αυτή δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό της. Τα 3 αντικείμενα που δεν αποχωρίζεται ποτέ: η ροζ βαλίτσα της, το κινητό και το σημειωματάριό της.

Be first to comment

Solve : *
6 × 29 =