αθηνα

Γιατί είναι ΟΚ να σε παρασέρνει η Αθήνα

και να χάνεις τις εξεταστικές σου

Aμέτρητες αναμνήσεις. Κλεισμένοι σε ένα σπίτι. Μόνοι, διαβάζοντας μέχρι το χάραμα. Χειμώνα καλοκαίρι. Στις εξεταστικές μόνο. Στο ενδιάμεσο δεν βρίσκεις χρόνο. Ύπνος, φίλοι, καφέδες, ταινίες, βόλτες, διαδικτυακό σερφάρισμα. Ή και τίποτα. Είναι μεγάλο το τίποτα που σου τρώει άπειρο χρόνο.
Κλεισμένοι σ’ ένα σπίτι με παρέα και γέλια μέχρι το πρωί, λες και δεν κοιμάται κανείς. Με μουσικές, επιτραπέζια, ποτά και ατελείωτες συζητήσεις. Πειράματα στην κουζίνα για γλυκά –με ξεχασμένη ζάχαρη- , κολλημένα ρύζια στο κατσαρολάκι και καμένα κοτόπουλα. Αλλά είμαστε στην Αθήνα και το ευλογημένο ντελίβερι είναι πάντα δίπλα μας στις δύσκολες στιγμές.

Στο κέντρο. Όταν η πόλη αρχίζει να αδειάζει και ο καιρός γλυκαίνει. Είναι και η μέρα που κρατάει πιο πολύ και στις 9 το βράδυ η ατμόσφαιρα είναι πιο γαλήνια. Ο ήλιος έχει δύσει πριν από λίγο και η θερμοκρασία είναι ιδανική. Η μελαγχολία τα καλοκαιρινά βράδια στην Αθήνα είναι λυτρωτική. Δεν σε ενοχλεί ο κόσμος. Είναι λίγος. Και καλός. Ήρεμος. Μια βόλτα στην Πλάκα και στο Θησείο είναι μια απόδραση σε μια Αθήνα, που σε ταξιδεύει στους περασμένους καιρούς. Φτάνει να περπατήσεις την Ανδριανού, παράλληλα με τις σιδηρογραμμές του ηλεκτρικού και τις μυρωδιές που δραπετεύουν απ’ τα ταβερνάκια να σου σπάνε τη μύτη και τα ρεμπέτικα που συμπληρώνουν το όλο σκηνικό.

Λυκαβηττός. Με φίλους και μια ξεκούρδιστη κιθάρα να δίνεις παράσταση με κοινό βεβαίως τους φίλους σου, μα και με μια Αθήνα που κοιμάται, και ευτυχώς είναι χαμηλά και δεν σ’ ακούει. Αλλιώς θα σου χάριζε μια όμορφη πτώση απ’ την κορυφή του λόφου, αγκαλιά με το έγχορδο. Λυκαβηττός, μέχρι να σβήσουν τα φώτα του Παρθενώνα και σοκαρισμένος να πιστεύεις ότι λίγο μετά τις δώδεκα τα σβήνουν. Ωστόσο να έχει απλά ξημερώσει.
Βόλτες τα βράδια στο βράχο της Ακρόπολης με μπύρες και ανέκδοτα και ένα σωρό ζευγαράκια που χαζεύουν την πανσέληνο. Ρομαντισμός: cancelled.
Ο απολογισμός της –ακαδημαϊκής- χρονιάς τέλη του Ιούνη, είναι συνήθως απογοητευτικός. Γιατί ως Αθηναίος φοιτητής που σέβεται τον εαυτό του, εννοείται πως δεν άνοιξες βιβλίο και απέτυχες πανηγυρικά στις 3 εξεταστικές της χρονιάς. Και καλείσαι να θέσεις για πολλοστή φορά τους στόχους του Σεπτέμβρη. Που κατά βάθος ξέρεις πως και πάλι θα τους αθετήσεις. Ως συνήθως. Αλλά τώρα είναι καλοκαίρι. Ποιος νοιάζεται;

Υπάρχουν δύο τρόποι να μάθεις αυτή την πόλη. Ο ένας, η λάθος επιλογή ΜΜΜ. Δηλαδή να βρεθείς Ελληνικό ενώ ξεκίνησες για Πατήσια. Και ο άλλος είναι ο εξής αναπόφευκτος: συγγράμματα σχολής. Διασκορπισμένα σε 5 βιβλιοπωλεία σε κάθε απίθανο σημείο της πόλης και καλείσαι να παίξεις το κυνήγι του χαμένου θησαυρού. Αν τα πάρεις στην ώρα τους, τότε έχεις περάσει επιτυχώς το τεστ γνωριμίας με την νέα σου πόλη.

Η Αθήνα δεν είναι μόνο το κέντρο. Αν μπορείς να επιλέξεις σε ποια περιοχή θα μένεις, σίγουρα θα προσαρμοστείς και θα την απολαύσεις, δεν μπορεί. Έχει όλες τις εναλλακτικές. Βουνό-θάλασσα, χάος-τάξη, ησυχία-βαβούρα, πολυκοσμία- μοναξιά, παλιά και καινούργια. Βέβαια, αν δεν μένεις κοντά στη σχολή σου, θα πρέπει κάθε φορά να κάνεις ένα μικρό ταξιδάκι για να φτάσεις. Καθόλου δελεαστικός προορισμός για να θυσιάσεις τον ύπνο σου. Ποιος κάνει τέτοια ταξίδια; Κάπως έτσι γίνεσαι αιώνιος φοιτητής. Και it’s okay.

Έχουμε όμως και άλλο απολογισμό, τον πιο προσωπικό. Οι στιγμές που έζησες. Βλέπεις πόσο όμορφα πέρασες, πόσους ανθρώπους γνώρισες, που έμειναν, που έφυγαν, που δεν θυμάσαι καν το όνομά τους. Τους άγνωστους που σου χάρισαν ένα ευγενικό χαμόγελο ή που σου προκάλεσαν ένα χαμόγελο και σου έφτιαξαν τη μέρα, χωρίς να το ξέρουν. Οι ώρες που γέλασες και έκλαψες, μόνος ή με παρέα, που κέρδισες, που έχασες. Που ενηλικιώθηκες λίγο παραπάνω. Οι περιοχές που έμαθες, τα όμορφα κρυμμένα μαγαζάκια που ανακάλυψες. Τα θέατρα και οι συναυλίες που πήγες. Οι εικόνες που αντίκρισες και σε έκαναν να εκτιμήσεις αυτά που έχεις. Που είδες με τα μάτια σου αυτά που νόμιζες ότι απείχαν από σένα. Άνθρωποι που ζητιανεύουν για ένα κομμάτι ψωμί ή και άλλοι που το έκαναν επάγγελμα. Φτώχεια, άστεγοι, ναρκομανείς, εξαθλίωση. Μιζέρια. Και απ’ την άλλη, ευτυχία, πληρότητα, ευημερία. Συνύπαρξη δύο αντιφατικών κόσμων. Αθήνα.
Όντας φοιτητής πρώτα σ’ αυτήν την πόλη, οι επόμενες φαντάζουν βαρετές και ξενέρωτες. Αρνείσαι πεισματικά να την εγκαταλείψεις και παρατείνεις την παραμονή σου εδώ. Γι’ αυτό άλλωστε η αποτυχία στις εξεταστικές είναι συνειδητή (γελάμε). Στην αρχή, όταν βέβαια προηγουμένως δεν ήσουν εδώ, χρειάζεσαι όπως σε κάθε μέρος, τον χρόνο της προσαρμογής.

Αν η Αθήνα ήταν άνθρωπος θα ήταν ένας ψυχοπαθής με πολλαπλή προσωπικότητα. Άλλωστε για αυτό και μας χωράει. Αν ερωτευτείς σε αυτή την πόλη, σίγουρα θα ερωτευτείς και την πόλη. Και τότε ο έρωτας με την Αθήνα θα είναι αξεπέραστος.

0 replies


Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *