Μια ιωση και η αναζητηση της χαμενης αυρας

Όταν ο Νίτσε έψαχνε τη χαμένη αύρα μέσα από τη μουσική, εγώ δεν είχα γεννηθεί καν. Κι ενώ τελικά γεννήθηκα σε μια εποχή απολλώνια, επιστημονο-λατρευτική και σκεπτικιστική, βρήκα την επαφή με εκείνο τον αόρατο, φανταστικό και προστατευτικό μανδύα που μας περιβάλλει, μέσα σε ένα κομμάτι ύφασμα και λίγο νερό.

girl_water_wallpaper_by_goondisoondi-d4tsnji

Όλα ξεκίνησαν με μία ίωση που αποδείχτηκε σκληρό καρύδι. Τα αναλγητικά και τα αντιπυρετικά φαίνονταν να μην βοηθούν καθόλου για μια ολόκληρη νύχτα. Και πάνω στην παράνοια των 40 βαθμών μου ήρθε η επιφοίτηση. Με ένα βρεγμένο πανί θα εξάλειφα τον πόνο και θα έριχνα κατά πολύ και τη θερμοκρασία. Ως άλλος Ιωάννης Βαπτιστής, χρησιμοποίησα το νερό με τη μεγαλύτερη δυνατότητά του, την καθαρτική του ιδιότητα. Καθαρτική όχι μόνο για το σώμα αλλά και για το Πνεύμα. Ο πυρετός έπεσε σε λίγα λεπτά και ο πόνος φαινόταν πλέον ασήμαντος.

Κι εκεί που νόμιζα ότι ο πυρετός με είχε τρελάνει, διαπίστωσα πως η χημική ένωση που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη αλλά και του ίδιου μας του σώματος, μπορεί να βοηθήσει το μυαλό να ηρεμήσει και να βρει εκείνο το χαμένο μανδύα που έχουμε ξεχάσει. Την αύρα μας.

Και εκεί που μπορεί να ήμουν σκεπτική με τη θρησκεία, άρχισα να καταλαβαίνω κάποια από τα μυστήρια, όπως το βάπτισμα και το ράντισμα με αγιασμό, τα οποία χρησιμοποιούν σαν βάση το νερό. Ακόμα και τώρα δεν πιστεύω σε κάποια μαγική οντότητα που μας προστατεύει από ψηλά, όμως άρχισα να πιστεύω στη δύναμη που κρύβουμε εμείς οι ίδιοι αλλά και τα στοιχεία της φύσης.

Ο Νίτσε είχε καταφύγει στη μουσική, κάποιοι ανατολικοί λαοί στο βελονισμό, κάποιοι στον διαλογισμό και πάει λέγοντας. Δεν λέω σε καμιά περίπτωση να επιστρέψουμε αποκλειστικά σε θεραπείες εξωσωματικές, απορρίπτοντας τη σωματική ίαση με την κατάποση χαπιών ή την διεξαγωγή εγχειρήσεων, ούτε να σηκώσουμε λατρευτικά τοτέμ και να χορέψουμε ντυμένοι κατσικάνθρωποι προς τιμήν του Διονύσου. Αυτό που διαπίστωσα όμως είναι πως το μυαλό, οι σκέψεις και ο αόρατος κόσμος που δημιουργούμε με την φαντασία μας, έχει δύναμη κι ας έχει ξεχαστεί σε ένα σύστημα που αντιμετωπίζει το σώμα σαν μηχανή.

Από μικρή μου άρεσε να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου, να ακούω τις συζητήσεις των περαστικών και να σκαλίζω πράγματα που δεν έπρεπε να σκαλίζω. Κι αν τότε ήθελα να γίνω ντέντεκτιβ, τελικά έγινα δημοσιογράφος. Αγαπώ τα ταξίδια, τις παραστατικές τέχνες, το σχέδιο και τη μόδα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα όμως θεωρώ τη Βουδαπέστη, την πόλη όπου έζησα για ένα μικρό διάστημα, κάτι σαν δεύτερο σπίτι μου. Και τέλος, σαν παιδί Παντείου κι εγώ, ταυτίζομαι με τη φράση «πρώτα σου φεύγει το χούι και μετά η Πάντειος».

Be first to comment

Solve : *
27 − 10 =