Οι Παρεες του Καλοκαιριου

Παλιοί συμμαθητές, συμφοιτητές, συνεργάτες, παιδιά από τη γειτονιά ή το φροντιστήριο. Όλοι έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας κι ας έχουμε χαθεί με κάποιους από αυτούς. Τι να πει όμως κανείς για τις παρέες του καλοκαιριού, τα παιδιά που γνωρίσαμε στο χωριό ή την κατασκήνωση και τα οποία συναντούσαμε κάθε χρόνο στις διακοπές.

beachbfire-5269

Μαζί τους χτίσαμε αναμνήσεις από την ωραιότερη εποχή του χρόνου. Μετρούσαμε παγωτά και μπάνια, παίζαμε κρυφτό στα καλντερίμια και πίναμε νερό από βρύσες κρυμμένες κάτω από τα πλατάνια. Μας άρεσε να βουτάμε εκεί που σκάει το κύμα και κοιτάγαμε τα «μεγάλα τα παιδιά» που πηδούσαν από τα βράχια.

Μεγαλώνοντας πάψαμε να παίζουμε λάστιχο και να μαλώνουμε στο uno. Ήπιαμε τις πρώτες μπύρες, είπαμε τα πρώτα ψέματα στους γονείς και νιώσαμε τα πρώτα χτυποκάρδια. Στην παιδική χαρά δεν πηγαίναμε το απόγευμα για να κάνουμε ποδήλατο, αλλά τα μεσάνυχτα για να απομονωθούμε από τους μεγάλους. Φτιάξαμε και τον δικό μας κώδικα επικοινωνίας, με υποκοριστικά και συνθηματικά για να μην μας καταλαβαίνει κανείς. Κάποιοι τόλμησαν και πήδηξαν από τον βράχο.

Σήμερα, μαζευόμαστε και πάλι για να γιορτάσουμε με χορούς κυκλωτικούς κάθε Δεκαπενταύγουστο. Με σκηνές στην παραλία κοιτάζουμε την πανσέληνο και θυμόμαστε τα παλιά, φτιάχνοντας ταυτόχρονα νέες εμπειρίες. Μοιραζόμαστε όνειρα και βαθιές πληγές που πια δεν βρίσκονται στα γόνατα.

Μία πέτρα με ένα όνομα στην άμμο, ένα τζιν μπουφάν για μαξιλάρι, μια μπύρα στο χέρι και γέλια που ηχούν ως τα αστέρια. Η παρέα του καλοκαιριού θα είναι πάντα εκεί για να μας ξανακάνει παιδιά κι ας κάποιοι έχουν ήδη κάνει τα δικά τους. Φίλοι από άλλη πόλη ή χώρα που μαζεύονται κάθε καλοκαίρι και αγκαλιάζονται σαν να ήταν μόλις χθες η τελευταία φορά που ειδωθήκαν. Αυτή είναι η παρέα του καλοκαιριού.

Από μικρή μου άρεσε να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου, να ακούω τις συζητήσεις των περαστικών και να σκαλίζω πράγματα που δεν έπρεπε να σκαλίζω. Κι αν τότε ήθελα να γίνω ντέντεκτιβ, τελικά έγινα δημοσιογράφος. Αγαπώ τα ταξίδια, τις παραστατικές τέχνες, το σχέδιο και τη μόδα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα όμως θεωρώ τη Βουδαπέστη, την πόλη όπου έζησα για ένα μικρό διάστημα, κάτι σαν δεύτερο σπίτι μου. Και τέλος, σαν παιδί Παντείου κι εγώ, ταυτίζομαι με τη φράση «πρώτα σου φεύγει το χούι και μετά η Πάντειος».

Be first to comment

Solve : *
15 × 9 =