Ο Σεξισμος στην Καθημερινοτητα

Πέρα από τα φαινόμενα της βίας κατά των γυναικών, τα οποία όλοι στον δυτικό κόσμο καταδικάζουν, ελλοχεύει και ένας υπόγειος, μα επικίνδυνος σεξισμός ακόμα και στην εξευρωπαϊσμένη Ελλάδα. Υπάρχει στην καθημερινότητά μας και σπανίως τον αντιλαμβανόμαστε. Θεωρούμε δεδομένη την ύπαρξη των στερεοτύπων των φύλων και δεν καταλαβαίνουμε τον αντίκτυπο που έχουν στις ζωές μας. Μπορεί να μην έχει την μορφή της σφαλιάρας ή της κλοτσιάς, όμως ο casual σεξισμός της καθημερινότητας προκαλεί ψυχικό πόνο και απογοήτευση.

sexism

Σεξισμός είναι να θεωρείς δεδομένο πως όταν συγκατοικήσεις με το αγόρι σου εσύ θα κάνεις τις περισσότερες δουλειές του σπιτιού κι ας δουλεύετε κι οι δύο. Ακόμα κι όταν εσένα σε μάλωναν επειδή έβρισες, ενώ το στόμα του αδελφού σου δεν άνοιγε ποτέ για καλή κουβέντα, όμως εκείνος την σκαπούλαρε επειδή «boys will be boys». Δεν θυμάμαι να απέδειξε ποτέ μελέτη την συσχέτιση φύλου και ικανότητας να καθαρίσεις ή να προσέχεις τη γλώσσα σου.

Ακόμα και σήμερα στα σχολεία υπάρχει κώδικας ντυσίματος όπου τα κορίτσια απαγορεύεται να φοράνε ραντάκια ή φούστα/ παντελόνι πάνω από το γόνατο. Σεξισμός είναι το ότι οι εφημερίδες ξεφτιλίζουν σε κάθε εθνική εορτή τα 15χρονα με τα μίνι. Μπορεί το ντύσιμο να μην είναι αρκετά επίσημο για την περίσταση όμως το ατόπημα είναι μικρότερο σε σχέση με την δημόσια διαπόμπευση ανηλίκων. Τα περισσότερα κορίτσια σ’ αυτή την ηλικία ή δεν έχουν ακόμα επίγνωση της σεξουαλικότητάς τους και δεν καταλαβαίνουν τι το αισχρό έχει ο μηρός τους ή έχουν περάσει στη φάση που θέλουν να τραβήξουν τα βλέμματα των αγοριών. Δεν υπάρχει λόγος να γίνονται πρωτοσέλιδα με αυτό το θέμα, γιατί το μη αποδεκτό ντύσιμο δεν σημάνει καταδίκη στις μέρες μας.

Σεξισμός είναι να κρίνονται οι γυναίκες βουλευτές με βάση το makeup και τα μαλλιά. Υπάρχουν ένα σορό πολιτικοί λόγοι για να αγαπήσεις ή να μισήσεις τη Μέρκελ, αλλά το «μαλλί playmobil» δεν είναι ένας από αυτούς. Κι όταν βλέπεις μια εντυπωσιακή γυναίκα σε διευθυντική θέση, αν σκεφτείς πως πήρε την θέση με ανήθικο τρόπο, τότε αναπαράγεις το φαινόμενο.

Από μικρή μου άρεσε να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου, να ακούω τις συζητήσεις των περαστικών και να σκαλίζω πράγματα που δεν έπρεπε να σκαλίζω. Κι αν τότε ήθελα να γίνω ντέντεκτιβ, τελικά έγινα δημοσιογράφος. Αγαπώ τα ταξίδια, τις παραστατικές τέχνες, το σχέδιο και τη μόδα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα όμως θεωρώ τη Βουδαπέστη, την πόλη όπου έζησα για ένα μικρό διάστημα, κάτι σαν δεύτερο σπίτι μου. Και τέλος, σαν παιδί Παντείου κι εγώ, ταυτίζομαι με τη φράση «πρώτα σου φεύγει το χούι και μετά η Πάντειος».

Be first to comment

Solve : *
3 + 17 =