long-hair-woman-on-swing

Και τι ειμαι για να ωριμασω; Φρουτο;

Δεν αισθάνομαι μόνη μου σ αυτό. Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι από εμάς έχουν δει την ωριμότητα να περνάει με ιλιγγιώδη ταχύτητα μπροστά από τα μάτια μας και να μας προσπερνάει. Ή να συγκρούεται πάνω μας. Ή να μας ακολουθεί και να μη μας προλαβαίνει, μέχρι τα βαθιά μας γεράματα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ενηλικίωση κάποτε θα μας βρει, τον καθένα σε άλλη ηλικία, αλλά θα μας βρει.

Η γυναίκα που δύσκολα θα ξεχάσω είναι μια κάποια που δεν έμαθα ποτέ το όνομα της. Ήμουν 20 και περίμενα στην αποβάθρα του σταθμού Βικτώρια, το τρένο για να με πάει σε ένα ακόμα interview. Με εντυπωσίασε το πόσο άνετα κατέβηκε στις σκάλες με τα ψηλά της παπούτσια, κρατώντας μια ακριβή τσάντα και έναν χαρτοφύλακα. Όταν έκατσε δίπλα μου στο παγκάκι το φινετσάτο άρωμα της ήρθε σα συννεφάκι ευτυχίας στη μύτη μου και εγώ σχεδόν ντρεπόμουν να σηκώσω τα μάτια μου πάνω της. Άνοιξε τη τσάντα της έβγαλε ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια. Έβγαλε τις stilletto γόβες της και φόρεσε τα αθλητικά. Έδεσε τα μαλλιά της μια ψηλή αλογοουρά και γεμάτη αυτοπεποίθηση έσβησε με ένα χαρτομάντιλο το κραγιόν της.

Έτσι θα γίνω όταν μεγαλώσω σκέφτηκα. Και το σκεφτόμουν για κάμποσα χρόνια μετά. Μόνο που τώρα υπολογίζω πως είμαι στην ηλικία που ήταν εκείνη τότε. 

Η δουλειά που ονειρεύεσαι: Στέλεχος σε πολυεθνική. Η πραγματικότητα: Η δουλειά που ήθελες από όταν ήσουν παιδί.

‘Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, να πάει και υπολογιστές το παιδί να παρακολουθεί τις εξελίξεις.” Και εσύ μεγαλώνοντας φτιάχνεις στο μυαλό σου έναν κόσμο με γυάλινα κτίρια, μαλακές μοκέτες και αίθουσες συσκέψεων με νεκρική ησυχία.

Όταν ήμουν 12 έφτιαξα με την φίλη μου την Ντίνα μια μικρή εφημερίδα. Σκοπός ήταν να γράφουμε όλα όσα θέλαμε να μοιραστούμε αλλά και να δημιουργήσουμε, κόβοντας και κολλώντας χαρτιά και εικόνες από περιοδικά. Στην πορεία, η πρώτη μου δουλειά σε κανάλι δεν ήταν κάτι που επιδίωξα. Η ένταξη μου στη δημοσιογραφική ομάδα δεν ήταν κάτι που ζήτησα. Και για να μη στα πολυλογώ δεν είχα ονειρευτεί ποτέ να γίνω δημοσιογράφος. Όμως στα 12 μου είχα κάνει την δική μου εφημερίδα.

Επαγγελματικά δεν είσαι ενήλικας όταν κρατήσεις χαρτοφύλακα, αλλά όταν ευτυχισμένος ανακαλύψεις ότι βρήκες τον δρόμο σου.

Το σώμα που ονειρεύεσαι: Cindy Crowford, τουλάχιστον. Η πραγματικότητα: Αυτός είναι ο σωματότυπός μου, δεν τον πολεμάω.

Στα 20 σου κάνεις κοιλιακούς σα να μην υπάρχει αύριο. Και λειτουργούν. Στα 20 σου τρέχεις, δεν κουράζεσαι. Και το σώμα σου σε ανταμείβει. Μόλις ο μεταβολισμός σου αρχίσει να κουράζεται, εκεί κοντά στα 30 αρχίζεις να προσπαθείς περισσότερο. Δε πάει το μυαλό σου πόση προσπάθεια θα πρέπει να καταβάλλεις τα επόμενα χρόνια. Μέχρι που ένα πρωί αποδέχεσαι πως είσαι ψηλόλιγνη και ποτέ δεν θα αποκτήσεις καμπύλες ή πως έχεις καμπύλες και ποτέ θα σε γίνεις ένα κορίτσι που του πάνε τα ψηλόμεσα παντελόνια. Η λέξη κλειδί είναι το αποδέχεσαι.

Ο καθένας μας είναι διαφορετικός έχοντας ωραία και λιγότερο άσχημα στοιχεία πάνω του. Τη μέρα που θα το ανακαλύψεις αυτό θα μπορεί να κοιταχτείς στον καθρέπτη και να πεις στον εαυτό σου πως είσαι ένα βήμα πιο κοντά στη σοφία της ζωής. 

Τα βράδια σου: All night party. Η πραγματικότητα: H χαρά ενός 8ωρου ύπνου.

Τα parties μπαίνουν στη ζωή σου, γνωρίζεις κόσμο, είσαι δημοφιλής. Αγαπάς τον χορό και τα γεμάτα bar. Οι φίλες σου και εσύ ξέρετε όλους τους barmen με τα ονόματά τους και νομίζετε ότι είστε φίλοι. Όλες οι ανατολές ηλίου είναι όμορφες ειδικά αν κρατάς και ένα hot dog. Το ξέρεις καλά. Μέχρι ένα Σάββατο πρωί που θα έχεις κοιμηθεί καλά και το δέρμα σου θα λάμπει. Τα μαλλιά σου δεν θα μυρίζουν καπνό και εσύ θα έχεις όρεξη για ένα υγιεινό πρωινό. Καλώς ήρθες στον κόσμο των μεγάλων.

Μεγάλωσες πραγματικά όταν είναι περισσότερα τα βράδια που είσαι μέσα από εκείνα που είσαι έξω. Ας το παραδεχτούμε. 

Το φαγητό σου: Junk food. Η πραγματικότητα: Φακές και αρακάς

Πίτσα το μεσημέρι και σουβλάκια το βράδυ. Μπορεί να σωθείς αν ζεις με τους γονείς σου και η μαμά σου σου βάζει ταπεράκι με παστίτσιο για τη δουλειά. Αλλά όταν ζήσεις μόνος σου θα εκτιμήσεις τον σίδηρο που έχουν οι φακές και θα θυμηθείς την μαμά σου όταν εξηγούσε τα οφέλη της μελιτζάνας στο τραπέζι. Ο αρακάς είναι εύκολο φαγητό και μπορείς να τον φας και σα σαλάτα. Μεγαλώνοντας το έμαθες και αυτό αφού έμαθες την αξία του να μαγειρεύεις το φαγητό σου μόνος σου. Ανακάλυψες την ψυχοθεραπεία της μαγειρικής, χαίρεσαι όταν ανακαλύπτεις νέες συνταγές.

Μπράβο, τώρα πλέον μπορείς να απολαύσεις αληθινά ένα σουβλάκι. 

Δεν έγινα ούτε για μισή μέρα εκείνη η γυναίκα με τις πανύψηλες γόβες. Ούτε ωρίμασα. Έμαθα τα παραπάνω με την ελπίδα ότι δεν είμαι ανώριμη. Όμως ούτε ώριμη ε. Λες και είμαι καμιά μπανάνα για να ωριμάσω.

0 replies


Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *